محال بود یک نفر از عراقی‌ها برای بقیه خطرساز باشد و در تیر رس آقا مهدی باشد و نزندش. در عوض روی جنازه‌های آنها پا نمی‌گذاشت. گاهی پیش می‌آمد که توی کانال پر از جسد بود و ما باید از آنجا عبور می‌کردیم و آتش هم اجازه نمی داد از کانال بیاییم بیرون. یا باید از کانال می ‌ریختیم‌شان بیرون، یا باید از روی‌شان رد می‌شدیم.
مهدی هیچوقت راضی نشد پا روی جسدها بگذارد و رد شود. می‌گفت هر کدام از اینها عزیز یک خانواده‌اند. خیلی‌ها به آنها وابسته‌اند. خدا می‌داند که زن و بچه‌هایشان یا پدر و مادرشان الان در چه حالی‌اند و چه حالی می‌شوند وقتی بفهمند ما داریم روی جنازه عزیز‌ان‌شان راه می‌رویم. می‌گفت من نمی‌دانم این جوان سنی است یا شیعه، بصره‌ای است یا بغدادی، عرب است یا غیر عرب، فقط می‌دانم آدم است و حالا مرده و ما باید لااقل به مرده‌اش احترام بگذاریم!

(منبع: پیک پایداری ۱، چاپ دوم، ص ۶۱، به کوشش حسین نجفی)

پی‌نوشت یک: بهار ارزانی طبیعت اگر آمد و رفت و از این "حال" در دل من و تو خبری نشد.
پی‌نوشت دو: قبلاً از همه دوستانی که فرا رسیدن بهار طبیعت و سال نو را اینجا به بنده تبریک خواهند گفت و آرزوی سالی پربار توأم با سلامتی و سربلندی و کامیابی در تمام مراحل زندگی خواهند کرد تشکر می‌کنم!
پی‌نوشت سه: آنها که سلام‌شان به جایی می‌رسد این سلام را هم از ما برسانند "السلام علی ربیع الانام و نضرة الایام"

اسفند ماه برای لشکر همیشه پیروز عاشورا حکایت دیگری دارد. اسفند ماهی است که با تمام ماههای سال متفاوت است، باور کنید. هر سال که اسفند از راه می رسد خون در رگهای بچه های لشکر به جوش می آید و چشم ها آسمانی می شود. ناگهان لهجه همه بوی کربلا می گیرد، صداها آوازهای شرقی را با خود به همراه  می آورد و چشم ها بارانی ترین روزها را به میزبانی بر می خیزد.
ببخشید که امروزه روز، این زبان، همزبانی ندارد، بالاخره زبان هایی که ریشه آسمانی دارند عمرشان کوتاه است، من وقتی برایتان از دامنه های روشن تجلی می گویم، نمی دانم شما چقدر متوجه می شوید و در ذهن خود به دنبال چه چیزی می گردید؟ اگر برایتان بگویم که بچه های لشکر ما هر روز به پیشواز بعثت پیامبری می رفتند، باور می کنید؟ گفتم که، این تاریخ مدتها است که به فراموشی سپرده شده است و گرنه مگر می شود در آن تاریخ زیست و شاهد میدان داری فرعونیت بود!
زیاد سرتان را درد نیاورم، برایتان از اسفند می گفتم، آن روزها اسفند ماه برای مردم هم معنی دیگری داشت. اسفند امروز با خود تخم مرغهای رنگی، ماهی های سرخ، سفره های هفت سین و ... می آورد اما اسفندهای آن روزگار با خود پیامبران کوچکی را می آورد که ملتی را به خلوت ملکوت می بردند. مادر شهیدی لبخند می زد و همه جا را خدا می گرفت، به همین سادگی! پدری نقل می پاشید و هزار هزار فرشته از خجالت قبض روح می شدند، کودک خردسالی به عکس پدر شهید خود خیره می شد، خدا اجازه می داد که پدر، فرزند خود را در آغوش گیرد.
در یکی از این اسفندها بود که «عاشورا» برای لشکر ما اتفاق افتاد و مثل آنکه خداوند به تقدیر سپرده بود که در اسفند سال 1363 عاشورایی را برای لشکر عاشورا تدارک ببیند. همه در هیاهوی آسمانی یک بعد از ظهر مسلح شدند و سیدالشهدای لشکر، همه را به روزی که در پیش بود، بشارت داد و یکباره آسمان و زمین در زمهریر زمستان، به تسخیر گلهای محمدی در آمد. امروز این حرفها چقدر شاعرانه به نظر می رسند. این چنین نیست؟ اما من هیچ شاعری را سراغ ندارم که بتواند آن همه زیبایی را تحمل کند. حتی به یاد دارم که یکی از بچه ها گفت: «خدا کند شهید شویم و گرنه بعدها خودمان هم باور نمی کنیم که در کجا بودیم» و خندید.
 در همان عصر، همه از «خود» خالی شدند، خود را در گوشه ای نهادند و سپس به راه افتادند. بعضی ها آن قدر به زلالی رسیده بودند که به اشاره ای شهید می شدند. گاه باران می بارید و همگی در سیلاب محبت غرق می شدند و گاه آفتاب پایین می آمد و بچه ها را نوازش می کرد. از همه زیباتر سیدالشهدای لشکر بود. مهدی باکری در جان همه عاشوراییان تکرار شده بود، در همه جا بود و نبود. او همانند ذکری لطیف در لبهای رزمندگان مترنم می شد، از چشم آنان نگاه می کرد، با دست آنان ماشه ها را می چکاند و در قلب آنان خدا را به نظاره می نشست.
همه به زیبایی مهدی لشکر عاشورا غبطه می خوردند، می گفتند انگشتی معطر، او را به فرشته ها نشان داده بود و بعضی ها سجده ملائک را دیده بودند. می دانم که این روزها باور این حرفها چندان سهل و آسان نیست، این روزها که پیشقراولان جامعه در مقابل موبایل سجده می کنند نباید این حرفها را زیاد جدی گرفت، عجب زمانه مزخرفی است. یکی می گفت: «من او را دیدم چون آیینه ای صیقلی ایستاده بود و در عمیق چشمهایش می شد بهشت را به روشنی دید... » مهدی چون آیینه ای تمام قد ایستاده بود و با چشمهای مسلح می شد بی پرده جلوه گری عشق را دید.
من هیچ دوره ای را به یاد ندارم که حقیقت عریان، از زخم جاهلان در امان باشد. هماره آیینه های صیقلی محکوم به شکستن اند و تقدیر آیینه آسمانی ما هم جز این نبود.
می گویند در اسفند بود که آیینه تمام قد لشکر ما شکست و ما تا به خود بیاییم، فرشتگان تمام آینه شکسته ها را به تاراج بردند! مگر نه این است که راز عشق هماره باید پوشیده بماند؟

پی‌نوشت: یکی که از تماشاگه راز آمده بعد از ۲۵ سال لب به سخن گشوده. این بزرگوار ما را خبر کردند.

۲۵ اسفندماه سالروز شهادت شهید مهدی باکری است.

این فیلم کوتاه آخرین تصویر ضبط شده از او در عملیات بدر است.

برای دانلود فیلم روی تصویر راست کلیک کرده و گزینه Save Target As را انتخاب کنید (8 مگابایت)

- هنوز اکیپ تخریب به کنار بچه‌هایی که در روی اتوبان (بصره - العماره) بودند نرسیده بود. آقا مهدی نگران بود و پی در پی پیگیری می‌کرد. یک دفعه در زیر آتش سنگین دشمن آقا مهدی هوس چایی کرد: "علی اکبر! ببین می‌توانی از جایی دو سه لیوان چایی پیدا کنی؟" از جا بلند شدم. چایی در روزهای عملیات متاع نایابی بود. کجا باید دنبالش می‌رفتم؟ اولین جایی که به ذهنم رسید اورژانس بهداری لشگر بود. اورژانس فاصله چندانی با سنگر ما نداشت و می‌شد این فاصله را زیر آتش سنگین یک نفس دوید. وارد اورژانس که شدم طیب شاهینی در مقابلم ایستاده بود. گفتم: "دکتر ببین می‌توانی برای آقا مهدی یک قوری چایی پیدا کنی؟!"

- علی اکبر کاملی بیسیم‌چی آقا مهدی بود. شلوغ بود ولی نه در این حد که شب ساعت ۳ بیاید چایی بخواهد. گفتم: "ای شلوغ! حالا داری بنام آقا مهدی از ما چایی می‌خواهی؟ من تا بحال نشنید‌ه‌ام آقا مهدی چنین تقاضایی از کسی بکند." با دستپاچگی گفت: "نه بخدا! آقا مهدی مهمان دارد و خودش هم هوس چایی کرده." شوخی نمی‌کرد. رفتم تا چایی را آماده کنم. کاملی هم همانجا نشست. قوری که از چایی پر شد سرش را گذاشتم و برای اینکه لیوانها در راه کثیف و آلوده نشوند توی روزنامه پیچیدم و سپردم دست کاملی و گفتم: "سلام ما را هم برسانید و التماس دعا کنید!" کاملی از سنگر خارج شد و در میان آتش و دود به سوی سنگر فرماندهی دوید.

- آتش چنان شدید بود که مسیر کوتاه اورژانس تا سنگر فرماندهی را چندین بار نشستم و برخاستم. وارد سنگر شدم. آقا مهدی تا لیوانها را که به روزنامه پیچیده شده بودند دید، تبسمی کرد و گفت: "علی اکبر! اینها واقعاً بهداشتی هستند!" و بعد گفت که تشکرش را به آقا طیب برسانم. مشغول چای خوردن بودیم که بیسیم خش خشی کرد و یکی از فرماندهان گردان، خبر تصرف و پاکسازی اتوبان را داد ولی سراغ اکیپ تخریب را گرفت. اگر تخریب‌چی ها پل را منفجر نمی‌کردند حفظ غرب دجله میسر نبود. آقا مهدی دنبال راه چاره می‌گشت. ناگهان رو به من کرد و گفت: "کاملی بیسیم را بردار و بیا." بیسیم را برداشتم و یکی از بچه‌ها موتور را آورد. سوار شدیم و از روی پل به طرف غرب دجله سرعت گرفتیم... (ادامه دارد) 

***

پی‌نوشت یک: رفتن آقا مهدی به غرب دجله برای جنگیدن در کنار نیروهایش، رفتنی بود که بازگشتی نداشت. هنوز هم رفتن مهدی باکری به آنسوی دجله و اصرار بر ماندنش از معماهایی است که برای خیلی‌ها حل نشده. آقا مهدی می‌توانست بعنوان فرمانده لشگر این سوی دجله بماند و نیروهایش را هدایت کند. اما رفت و تلاش هیچ کس حتی مقامات ارشد جنگ برای متقاعد کردن او برای بازگشت نتیجه‌ای نداد. داستان این تلاش همگانی برای بازگرداندن آقا مهدی به این سوی دجله را در پست‌های بعد خواهم آورد.

پی‌نوشت دو: پستی که در آن از زبان بعضی‌ها آورده بودم که باکری ها منحرف هستند یادتان هست؟ (+) این کامنت را هم از پست قبلی بخوانید: جنوب که رفته بودم یک آقای روحانی نما از جلوم رد شد و به کسی که همراهش بود گفت این یک حقیقته که برادران باکری برای شهادت نیومده بودند و....

پی‌نوشت سه: کسی می‌داند شاعر خوش ذوق این کلمات چه کسی است؟ "گفتم كجا؟ گفتا به خون. گفتم چرا؟ گفتا جنون. گفتم نرو، خنديد و رفت."

یک: گوشی بی‌سیم را از گوشش دور نمی‌کند. می‌خواهد تا هر کجا که در توان دارد پلکهایش را باز نگه دارد. با کسی صحبت می‌کند. در میان صحبت پلکها پایین می‌آیند و بسته می‌شوند ولی هنوز صحبت مهدی قطع نشده است. لحظاتی می‌گذرد. صدا ضعیف تر و خاموش تر می‌شود. آقا مهدی را خواب برده است. همه ساکت می‌شویم... گلوله‌ای در نزدیکی فرود می‌آید و چشمان مهدی باز می‌شود. دوباره با بی‌سیم‌ها، با نقشه و پیک‌ها مشغول می‌شود. مدتی می‌گذرد و دوباره خواب غلبه می‌کند و بی اختیار مهدی به خواب می‌رود. تا شب، ده‌ها بار مهدی باکری روبروی من چرت می‌زند و بیدار می‌شود و من بر اینهمه پایداری نمی‌دانم باید گریه کنم یا خوشحال باشم...

دو: پیش از آنکه ستون حرکت کند به سراغ آقا مهدی می‌روم و سراغ اکیپ تخریب را می‌گیرم. می‌گویم: "اکیپ تخریب اگر با گروهان ما بیاید بعد از تصرف پل به مشکل بر نمی‌خوریم. اگر بعد از ما حرکت کند احتمال دارد که به بیراهه بروند و به پل نرسند. آقا مهدی به فکر فرو می‌رود. ناراحت است. دوباره سر بلند می‌کند و می‌گوید: "جمشید! هنوز خبری از اکیپ تخریب نیست. شما حرکت کنید اکیپ تخریب را پشت سرتان می‌فرستم."

از آقا مهدی خداحافظی کرده و به طرف ستون حرکت می‌کنم تا به بچه‌ها برسم. فرصتی است که به آخرین نگاه آقا مهدی فکر کنم. نگاهش دنیایی نیست. بی آنکه سخنی بگوید، مدتها به دور دست خیره می‌ماند. هر چه به روزهای پایانی عملیات نزدیک می‌شویم، چهره‌اش برافروخته‌تر می‌شود و در آغوشش که می‌گیری بوی شهادت می‌دهد. بی‌شک فردا عاشورای مهدی باکری است.

در بی‌سیم می‌شنوم که بچه‌های گردان امام حسین به پل رسیده‌اند ولی هنوز خبری از اکیپ تخریب نیست. با هر کجا که می‌توانم تماس می‌گیرم بلکه اکیپ را پیدا کنم. یکی از بچه‌ها می‌گوید: بچه‌های اکیپ تخریب زیر آتش شهید و مجروح شده‌اند... (ادامه دارد)

(منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم، ص ۱۸۸ و ۱۹۲ با تلخیص)

پاتک هنوز ادامه داشت که آقا مهدی به این سوی آب آمد. هلی کوپترها امان نمی‌دادند و بچه‌ها با دست خالی جلو تانک‌ها ایستاده بودند. آقا مهدی که رسید بچه‌ها جان دیگری گرفتند.

- با آرپی‌جی به هلی کوپترها شلیک کنید!!

آقا مهدی بود که آرپی‌جی زنها را هدایت می‌کرد. اولین آرپی‌جی را خودش شلیک می‌کند و می‌گوید: "می‌دانم که گلوله آرپی‌جی به هلی کوپترها نمی‌رسد ولی اگر ما شلیک کنیم می‌ترسند و فرار می‌کنند." و آرپی‌جی است که بسوی هلی کوپترها شلیک می‌شود.
بعضی از بچه‌ها را کارد می‌زدی خونشان در نمی‌آمد. از اینکه آقا مهدی آنجا بود عصبانی بودند. هر کس آقا مهدی را می‌دید، زیر لب چیزی می‌گفت: "مؤمن خدا! مگه تو آرپی‌جی زنی؟ برو در سنگر بنشین و ما را هدایت کن. کی از تو انتظار دارد که در خط اول باشی؟ این چه وضعی است؟! فرمانده لشگر را چه به این کارها؟" همه می‌گفتند و همه بارها دیده بودند که مهدی همین است که هست. در همه عملیات‌ها اگر جلوتر از نیروهایش نبود حداقل در کنارشان بود. گویی از او عهد گرفته بودند که همیشه در میان معرکه باشد.

(منبع: "خداحافظ سردار"، نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم ص ۱۸۶)

پی‌نوشت: نقل شده که آقا مهدی وقتی شهردار بوده* هم همینطور بوده. جایی این آقای شهردار را دیده بودند که بصورت ناشناس قاطی عده‌ای از کارگران شهرداری که مشغول آسفالت ریزی بوده‌اند کار می‌کرده و کارگران به او دستور می‌داده‌اند! جالب انگیز ناک است، نه؟! جایی هم وقتی که سیل آمده بوده، دیده بودندش که پاچه‌های شلوار را بالا زده و آب از داخل خانه کسی به بیرون تخلیه می‌کند. گویا صاحبخانه هم بدون اینکه شهردار را بشناسد داشته به او بد و بیراه می‌گفته!

* قبل از شروع جنگ

بر آستان تو آمد سر ارادت ما        اگر قبول تو افتد زهی سعادت ما

پی‌نوشت یک: این یک هفته را شرمنده آقا مهدی باکری و دوستانش شدیم. هنوز در سفریم. اگر اجل نرسد، به محض رسیدن به تبریز آپ می‌نمائیم. این دو خط را به حساب آپ شدن وبلاگ نگذارید. فقط خواستیم سنگر حفظ شده باشد!

پی‌نوشت دو: بزرگواری از این جمع که از همراهان بی نام و نشان وبلاگ "آقا مهدی" هم هستند، واسطه فیض ما برای عتبه بوسی آستان رفیع حضرت علی بن موسی‌الرضا (ع) بودند. بر کمال و صفای باطنشان هزار درود. شاید راضی به اینکه اسمی از ایشان بیاوریم نباشند فلذا نمی‌آوریم! حکماً ادای حقی که بر گردن ما پیدا کردند، بیش از یک تشکر خشک و خالی مجال می‌طلبد.

- آقا مهدی! دیگر چیزی به ظهر نمانده بیا برویم.
- طیب! یک کمی صبر کن. حالا می‌خواهی تو برو موتور را آماده کن من بیایم.

آقا مهدی پا روی رکاب گذاشت، دنده‌ها را یکی یکی عوض کردم و موتور سرعت گرفت. لحظاتی نگذشته است که در سنگر بهداری هستیم. در گوشه‌ای جایی برای خوابیدن آقا مهدی درست می‌کنم و آقا مهدی با تن خسته روی پتو دراز می‌کشد و می‌خوابد.
نهار آماده است ولی مرددیم که آقا مهدی را برای نهار بیدار کنیم یا نه. همه، نظرشان این است که در این لحظه هیچ چیزی برای آقا مهدی بهتر از خواب نیست و تصمیم می‌گیریم که بگذاریم بخوابد. ساعتی از خوابیدن آقا مهدی نگذشته است که یکی از بچه‌ها برای نهار بیدارش می‌کند. هنوز آثار خستگی در چهره‌اش نمایان است. آستین‌ها را بالا می‌زند و برای وضو گرفتن به بیرون می‌رود...
دکتر جبارزاده زرنگی کرده و نماز را به آقا مهدی اقتدا می‌کند. نماز آقا مهدی که تمام می‌شود می‌گوید: "اینجا هم دست از سر ما بر نمی‌دارید. لااقل بروید نمازتان را دوباره بخوانید." برای آقا مهدی از هر جا که هست کنسرو تن ماهی پیدا کرده‌ایم. هر چه باشد مهمان است و ما می‌خواهیم آداب مهمان نوازی را بجا بیاوریم. ولی آقا مهدی تن ماهی را به گوشه‌ای می‌گذارد و بعد از خوردن چند لقمه نان بلند می‌شود. مطمئن نبود که امروز همه بچه‌های لشگر تن ماهی خورده‌اند... (ادامه دارد)

(منبع: "خداحافظ سردار" نوشته سید قاسم ناظمی، چاپ چهارم، ص ۱۸۳)

پی‌نوشت یک: در این یک مصرع حافظ ، فتدبّروا (!) "آنگه رسی به خویش که بی‌خواب و خور شوی". مصرع اولش را بروید خودتان بخوانید (بخوانیم) !
پی‌نوشت دو: روز جمعه (دیروز) با "سید قاسم ناظمی" همسفر بودم تا مهمان شهید باکری در زنجان باشیم. سید گفت گزارشی بنویس در وبلاگ. خواهم نوشت!